1. நடைமுறை (பக்கம் 1 - 9)

தோழர் மாசே துங் எழுதிய தத்துவம் பற்றிய ஐந்து கட்டுரைகள்

நடைமுறை பற்றி

1. நடைமுறை

அறிவுக்கும் நடைமுறைக்கும், தெரிதலுக்கும் செயல்படுதலுக்கும் இடையிலான தொடர்பு

ஜூலை 1937

மார்க்சுக்கு முன்னர், இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் மனிதனின் சமூக இயல்பிலிருந்தும் அவனது வரலாற்று வளர்ச்சியிலிருந்தும் பிரித்து அறிவின் சிக்கலை ஆராய்ந்தது. எனவே, சமூகப் நடைமுறையைச் சார்ந்த அறிவின் சார்புநிலையைப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அதாவது, உற்பத்தி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்தைச் சார்ந்த அறிவின் சார்புநிலையைப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மார்க்சியவாதிகள் மனிதனின் உற்பத்தி நடவடிக்கையையே மிக அடிப்படையான நடைமுறை நடவடிக்கையாகவும், அவனது மற்ற எல்லா நடவடிக்கைகளையும் தீர்மானிப்பதாகவும் கருதுகின்றனர். மனிதனின் அறிவு முக்கியமாக அவனது பொருள் உற்பத்தி நடவடிக்கையையே சார்ந்துள்ளது. இதன் மூலமாகவே அவன் படிப்படியாக இயற்கையின் நிகழ்வுகளையும், பண்புகளையும், விதிகளையும், தனக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான உறவுகளையும் புரிந்துகொள்கிறான். மேலும், தனது உற்பத்தி நடவடிக்கையின் மூலமாகவே, மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான சில உறவுகளையும் அவன் பல்வேறு அளவுகளில் புரிந்துகொள்கிறான். உற்பத்தி நடவடிக்கையின்றி இந்த அறிவு எதையும் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. வர்க்கமற்ற சமூகத்தில், ஒவ்வொரு மனிதனும் சமூகத்தின் ஓர் உறுப்பினராக, மற்ற உறுப்பினர்களுடன் இணைந்து கூட்டு முயற்சியில் பங்கேற்கிறான், அவர்களுடன் குறிப்பிட்ட உற்பத்தி உறவுகளில் ஈடுபடுகிறான், மனிதனின் பொருள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய உற்பத்தியில் ஈடுபடுகிறான். அனைத்து வர்க்கச் சமூகங்களிலும், வெவ்வேறு சமூக வர்க்கங்களைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்களும் வெவ்வேறு வழிகளில் குறிப்பிட்ட உற்பத்தி உறவுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள், தங்களது பொருள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய உற்பத்தியில் ஈடுபடுகிறார்கள். மனித அறிவின் வளர்ச்சிக்கு இதுவே முதன்மையான மூலமாகும். 

மனிதனின் சமூகப் பயிற்சி உற்பத்தி நடவடிக்கையோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை, மாறாக பல்வேறு பிற வடிவங்களையும் கொண்டுள்ளது — வர்க்கப் போராட்டம், அரசியல் வாழ்க்கை, அறிவியல் மற்றும் கலைசார் முயற்சிகள்; சுருக்கமாக, ஒரு சமூக உயிரியாக, மனிதன் சமூகத்தின் பயிற்சி வாழ்க்கையின் அனைத்துத் துறைகளிலும் பங்கேற்கிறான். இவ்வாறு மனிதன், பல்வேறு அளவுகளில், மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான வெவ்வேறு உறவுகளை அறிந்து கொள்கிறான்; அது அவனுடைய பொருளாதார வாழ்க்கையின் மூலமே அல்ல, அவனுடைய அரசியல் மற்றும் கலாச்சார வாழ்க்கையின் மூலமாகவும் ஆகும் (இவ்விரண்டும் பொருளாதார வாழ்க்கையுடன் நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளவை). இத்தகைய பிற சமூகச் செயல்பாடுகளில், குறிப்பாக வர்க்கப் போராட்டம் அதன் பல்வேறு வடிவங்களில், மனிதனின் அறிவு வளர்ச்சியில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. வர்க்கச் சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் உறுப்பினராகவே வாழ்கிறார்கள்; விதிவிலக்கின்றி ஒவ்வொரு சிந்தனையும் ஒரு வர்க்கத்தின் முத்திரையைத் தாங்கியதாகவே இருக்கும்.

மனித சமுதாயத்தில் உற்பத்திச் செயற்பாடு படிப்படியாகத் தாழ்ந்த நிலையிலிருந்து உயர்ந்த நிலைக்கு வளர்ச்சியடைகிறது என்றும், அதன் விளைவாக இயற்கையையோ சமுதாயத்தையோ பற்றிய மனிதனின் அறிவும் படிப்படியாகத் தாழ்ந்த நிலையிலிருந்து உயர்ந்த நிலைக்கு, அதாவது மேற்பரப்பான நிலையிலிருந்து ஆழமான நிலைக்கு, ஒருபக்கமான புரிதலிலிருந்து பலபக்கமான புரிதலுக்கு வளர்ச்சியடைகிறது என்றும் மார்க்சியவாதிகள் கருதுகின்றனர்.

வரலாற்றின் மிக நீண்ட காலப்பகுதியில், மனிதர்கள் சமுதாய வரலாற்றைப் பற்றிய ஒருபக்கமான புரிதலுக்குள் மட்டுமே கட்டுப்பட்டிருந்தனர். ஏனெனில், ஒரு புறம் சுரண்டும் வர்க்கங்களின் சார்புநிலை எப்போதும் வரலாற்றைத் திரித்துக் காட்டியது; மற்றொரு புறம், உற்பத்தியின் குறுகிய அளவு மனிதனின் பார்வையை வரையறுத்தது.

மிகப் பெரிய உற்பத்திச் சக்திகளான பெருமளவிலான தொழில்துறை வளர்ச்சியுடன் இணைந்து நவீன தொழிலாளர் வர்க்கம் தோன்றிய பிறகே, மனிதன் சமூக வளர்ச்சியைப் பற்றிய முழுமையான வரலாற்றுப் புரிதலைப் பெற முடிந்தது. மேலும், அந்த அறிவை ஒரு அறிவியலாக — அதாவது மார்க்சிய அறிவியலாக — மாற்ற முடிந்தது.

மனிதனின் சமூக நடைமுறையே வெளிப்புற உலகைப் பற்றிய அவனுடைய அறிவின் உண்மைத்தன்மைக்கான ஒரே அளவுகோல் என்று மார்க்சியவாதிகள் கருதுகின்றனர். உண்மையில் நிகழ்வது என்னவென்றால், சமூக நடைமுறையின் (பொருளாதார உற்பத்தி, வர்க்கப் போராட்டம் அல்லது அறிவியல் பரிசோதனை) செயல்முறையில் மனிதன் எதிர்பார்த்த விளைவுகளை அடையும் போதுதான் அவனுடைய அறிவு சரிபார்க்கப்படுகிறது.

ஒரு மனிதன் தனது செயலில் வெற்றி பெற விரும்பினால், அதாவது எதிர்பார்த்த முடிவுகளை அடைய விரும்பினால், அவனுடைய சிந்தனைகள் வெளிப்புற புறவய உலகின் விதிகளோடு ஒத்துப்போக வேண்டும். அவை ஒத்துப்போகாவிட்டால், அவன் தனது நடைமுறையில் தோல்வியடைவான். தோல்வியடைந்த பிறகு, அவன் அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, தனது சிந்தனைகளை வெளிப்புற உலகின் விதிகளோடு பொருந்துமாறு திருத்திக் கொள்கிறான்; இவ்வாறு தோல்வியை வெற்றியாக மாற்ற முடிகிறது. இதுவே “தோல்வியே வெற்றியின் தாய்” என்றும் “குழியில் விழுந்தால் அறிவு பெருகும்” என்றும் சொல்லப்படுவதன் பொருள் ஆகும்.

இயங்கியல் பொருள்முதல்வாத அறிவுக் கோட்பாடு நடைமுறைக்கு முதன்மையான இடத்தை அளிக்கிறது. மனித அறிவு எந்த விதத்திலும் நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்றும், நடைமுறையின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்கும் அல்லது அறிவை நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்கும் அனைத்து தவறான கோட்பாடுகளையும் அது நிராகரிக்கிறது.

ஆகையால் Vladimir Lenin கூறினார்: “நடைமுறை என்பது (கோட்பாட்டறிவை விட) உயர்ந்தது; ஏனெனில் அதற்கு பொதுத்தன்மையின் மேன்மை மட்டுமல்ல, உடனடி யதார்த்தத்தின் மேன்மையும் உண்டு.”

மார்க்சிய இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத் தத்துவத்துக்கு இரண்டு முக்கியமான பண்புகள் உள்ளன. ஒன்று அதன் வர்க்கத் தன்மை: இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சேவைக்காக உள்ளது என்பதை அது வெளிப்படையாக அறிவிக்கிறது. மற்றொன்று அதன் நடைமுறைத் தன்மை: கோட்பாடு நடைமுறையைச் சார்ந்துள்ளது என்பதை அது வலியுறுத்துகிறது; கோட்பாடு நடைமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றும், மறுபுறம் நடைமுறைக்கே சேவை செய்கிறது என்றும் அது வலியுறுத்துகிறது.

எந்த அறிவோ அல்லது கோட்பாட்டோ உண்மையா என்பதைத் தீர்மானிப்பது மனிதனின் தனிப்பட்ட உணர்ச்சிகள் அல்ல; சமூக நடைமுறையில் கிடைக்கும் புறவய முடிவுகளே அதனை நிர்ணயிக்கின்றன. சமூக நடைமுறையே உண்மைக்கான ஒரே அளவுகோலாக இருக்க முடியும். நடைமுறையின் நிலைப்பாடே இயங்கியல் பொருள்முதல்வாத அறிவுக் கோட்பாட்டின் முதன்மையான மற்றும் அடிப்படையான நிலைப்பாடாகும். 

ஆனால் மனித அறிவு நடைமுறையிலிருந்து எவ்வாறு தோன்றுகிறது? மேலும் அது எவ்வாறு மறுபடியும் நடைமுறைக்கே சேவை செய்கிறது? அறிவின் வளர்ச்சி செயல்முறையை நாம் ஆராய்ந்தால் இது தெளிவாகப் புரியும்.